magnific.com
Tenis może wyglądać na sport z dużą ilością odpoczynku między wymianami, ale w trakcie każdego punktu organizm musi wielokrotnie reagować na zmieniającą się sytuację. Zawodnik przyspiesza, hamuje, zmienia kierunek, utrzymuje równowagę i wykonuje dynamiczne uderzenia. Wszystko to powtarza przez kolejne gemy i sety.
Metaanaliza zespołu Babette Pluim pokazuje, że u zawodników na poziomie międzynarodowym wymiana trwa średnio 5,5 s u mężczyzn i 6,4 s u kobiet, a obejmuje około czterech uderzeń. Piłka pozostaje w grze przez ok. 19–20% czasu meczu. Te krótkie okresy wysiłku wymagają jednak sprawnego przejścia od odpoczynku do maksymalnej lub niemal maksymalnej aktywności.
Istotne są nie tylko sprinty do piłki. Tenisista musi również szybko wyhamować, ustabilizować pozycję i przygotować się do kolejnego ruchu. W czasie dłuższego meczu powtarzające się obciążenia angażują mięśnie nóg, tułowia i obręczy barkowej.
Dlatego sama ogólna kondycja, rozwijana na przykład przez bieganie, nie zawsze wystarcza. Przygotowanie do tenisa powinno uwzględniać specyfikę poruszania się po korcie, dynamikę uderzeń oraz zdolność do utrzymywania jakości ruchu mimo narastającego zmęczenia.
Yuxin Guo i współpracownicy z Pekińskiego Uniwersytetu Sportowego przeanalizowali 18 badań nad tenisistami w wieku 8–18 lat. Wymieniają pięć cech, od których zależy skuteczna gra: szybkość, siłę, moc, zwinność i równowagę dynamiczną. Do ich rozwijania służą różne metody, ale każda działa na nieco inne cechy:
plyometria – skoki dodające mocy i szybkości, przydatne przy pierwszym kroku do piłki;
trening nerwowo-mięśniowy – działa szeroko, a lepsze efekty daje przed treningiem tenisowym niż po nim;
trening funkcjonalny – zwłaszcza równowaga i gibkość, potrzebne przy uderzeniach z wypadu;
klasyczny trening siłowy – siła, moc i prędkość serwisu, choć już nie zwinność;
HIIT – głównie wytrzymałość.
Najciekawszy wniosek? Plyometria, trening nerwowo-mięśniowy i funkcjonalny poprawiały te cechy skuteczniej niż samo odbijanie piłek. Autorzy zalecają łączenie tych metod, choć przyznają, że na precyzyjne wskazówki, jak to robić, potrzeba jeszcze kolejnych badań.
Druga strona medalu to zdrowie. Polscy badacze przez rok obserwowali 60 tenisistów w wieku 10–18 lat z łomżyńskiego klubu „Return”. U zawodników, którzy dodatkowo wykonywali ćwiczenia sensomotoryczne, poprawiło się czucie głębokie, czyli wyczucie położenia stawów. Autorzy zakładają, że z czasem przekłada się to na mniej przeciążeń i mikrourazów, dlatego zalecają takie ćwiczenia już od pierwszych lat gry.
Ćwiczenia z internetowych filmików to loteria – łatwo przesadzić z obciążeniem albo utrwalić błędy. Bezpieczniej oddać plan w ręce kogoś, kto widzi zarówno cele sportowe, jak i ograniczenia ciała. Taki model pracy proponuje studio Wycisk – Fizjoterapia i Trening z siedzibą przy ulicy Zamoyskiego 49 na Pradze-Południe. Jeśli szukasz miejsca, w którym zrealizujesz przygotowanie motoryczne w Warszawie, szczegóły znajdziesz na stronie: https://jerzywycisk.pl/oferta/przygotowanie-motoryczne-warszawa.
Studio pracuje z amatorami i zawodnikami, a także z osobami wracającymi do sportu po kontuzji. Celem jest trening, który nie naraża ciała na ponowne urazy. Dla tenisisty to istotne, bo łokieć czy bark szybko dają o sobie znać, gdy forma nie nadąża za ambicjami.
Zestawienie obu prac podpowiada jeden wniosek: tenisista potrzebuje treningu, który rozwija dynamikę, a przy tym dba o stawy. Trening motoryczny pozwala pracować nad jednym i drugim. Silniejsze mięśnie i lepsze czucie głębokie pomagają szybciej ruszyć do piłki i pewniej wyhamować, co może zmniejszać ryzyko kontuzji.
0
0
0
0
0
0
